آیا کسیکه او طاعت کننده است در اوقات شب سجده کنان و قیام کنان میترسد از آخرت و امید میدارد رحمت پروردگار خود را بگو آیا برابر میشوند آنهای که علم دارند و آنهای که علم ندارند جز این نیست که پند میگیرند صاحبان عقل خالص -

در این حال فریق ثانی را ذکر میکند به طریقه تقابل هر دو فریق در صفات عمل و علم - سه صفت عملی مومن را ذکر کرده است صفات اول قَانِت است مراد از قنوت طاعت است (آنَاءَ اللَّيْلِ) چون در شب قیام و نماز میخواند پس معلوم شد که در روز ضرور میخواند و این صفت محبت است - صفت دوم (يَحْذَرُ الْآخِرَةَ) این صفت خوف است سوم (وَيَرْجُو رَحْمَةَ رَبِّهِ) این صفت رجا است - چون در این سوره مسئله عبادت است پس در این آیت اجزاء عبادت را ذکر کرد (قُلْ هَلْ يَسْتَوِي) این فرق در صفت علم و عدم علم است یعنی موحد که سه صفات قبلی را دارد او عالم است و مشرک که این صفات در آن نیست او جاهل است و در این اشاره است که در کدام عالم این سه صفات نباشد پس او نیز در نزد اللّه تعالٰی جاهل است و این دلیل بر فضلیت علم است لیکن مراد از علم علم توحید و شریعت است به همراه عمل به آن مانند که ابوحیان گفته است که مراد از علم آنست که معرفت اللّه تعالٰی بر آن حاصل میگردد و از سخط اللّه تعالٰی به آن دور میشود -