و چون برسد انسان را تکلیفی میخواند پروردگار خود را اخلاص کننده بسوی او باز چون ارزانی کند او را نعمتی از طرف خود فراموش میکند آنچه میخواند (اللّه تعالٰی را) به آن پیش از این و ساخته اند برای اللّه تعالٰی شریکان را برای اینکه گمراه میکند مردم را از راه اللّه تعالٰی بگو لذت بگیر به کفر خود اندک زمانی هرآئينه تو از اهل آتشی -

این زجر به مشرک است که او فریق اول است به تناقض معامله همراه او که در حالت ضرر به اللّه تعالٰی فریاد میکند و در حالت نعمت شرک میکند (مُنِيبًا إِلَيْهِ) به معنی اخلاص و توحید است یعنی در آواز کردن با او شریک نمی سازد (قُلْ تَمَتَّعْ ) یعنی با وجود شرک و کفر اللّه تعالٰی دعاهای او را قبول میکند و نعمات برایش میدهد - این فواید و متاع دنیا است که برای کافران نیز داده میشود این دلیل نیست که او متبع حق است -