وَإِذْ قَالَ لُقْمَانُ لِابْنِهِ وَهُوَ يَعِظُهُ يَا بُنَيَّ لَا تُشْرِكْ بِاللَّهِ إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ
و چون گفت لقمان برای پسر خود و پند میداد او را ای پسرک من شریک میار به اللّه تعالٰی هرآئينه شرک ظلمی است بزرگ -
این شکر نوع اول است یعنی عالم تردید شرک را کند و اول اصلاح اقارب را کند و خصوصاً اصلاح کردن اولاد خود به همراه عقیده صحیحه این حکمت بزرگ است - اگر پسرش مشرک بود این پند برای ترک کردن شرک اوست و اگر مشرک نبود پس پند است برای تاکید و تثبیت بر عقیده توحید (إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ) این از این سبب که ظلم استعمال کردن چیز در بی جای است پس در شرک نسبت انعامات اللّه تعالٰی برای کس دیگری میباشد مانند در شرک فی التصرف ، و عبادت حقوق اللّه تعالٰی را بیجا ادا کردن است مانند در شرک فی العبادة والدعاء - و صفات اللّه تعالٰی را برای دیگری ثابت کردن و یا صفات او را به مخلوق مشابه کردن یا از اسماء وصفات آن انکار کردن این شرک فی الاسماء و الصفات است همچنین علم خاص اللّه تعالٰی را (یعنی علم غیب) برای دیگری ثابت کردن مانند در شرک فی العلم - از این سبب شرک ظلم بزرگ است -