وَوَصَّيْنَا الْإِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَهْنًا عَلَى وَهْنٍ وَفِصَالُهُ فِي عَامَيْنِ أَنِ اشْكُرْ لِي وَلِوَالِدَيْكَ إِلَيَّ الْمَصِيرُ
و حکم راسخ دادیم انسان را به مادر و پدرش (کردن احسان) برداشت او را مادرش در حال ضعیف شدن بعد حال ضعیف شدن و جدا کردن او از شیر در دو سال است (حکم این است) شکر گوئی مرا و مادر و پدر خود را خاص بسوی من است بازگشت شما -
چون ذکر شد که اصلاح پدر پسر خود را این حکمت است حالا ذکر میکند که همچنین احسان و خدمت و عزت کردن اولاد مادر و پدر خود را نیز حکمت است (حَمَلَتْهُ) این ذکر سبب وصیت است یعنی حق مادر زیاده است از سبب بسیار زحمت و مشقت او (وَهْنًا عَلَى وَهْنٍ) اشاره به بسیار ضعف و مشقت اوست - تکلیف حمل و تکلیف وضع حمل (وَفِصَالُهُ) در این اشاره به تکلیف تربیت و شیردادن فرزند است و تکلیف جدا کردن از شیر (فِي عَامَيْنِ) چنانکه در سوره بقره (۲۳۳) است اشاره است که مدت شیر دادن دو سال است و این قول صریح و صحیح است -