وَالْبُدْنَ جَعَلْنَاهَا لَكُمْ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ لَكُمْ فِيهَا خَيْرٌ فَاذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلَيْهَا صَوَافَّ فَإِذَا وَجَبَتْ جُنُوبُهَا فَكُلُوا مِنْهَا وَأَطْعِمُوا الْقَانِعَ وَالْمُعْتَرَّ كَذَلِكَ سَخَّرْنَاهَا لَكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ
و چهارپایان کلان را (شتران) گردانیدیم آنها را برای شما از نشانهای خاص اللّه تعالٰی مر شما راست در آن فواید پس یاد کنید نام اللّه تعالٰی را بر آن در حالیکه ایستاد باشند پس چون بیفتد پهلوی آنها پس بخورید از آن و بخورانید قناعت کننده را و حرصناک را همچنین مسخر کردیم این چهارپایان را برای فایده شما تا شما شکر کنید -
چون پیش ذکر شعائراللّه عام را کرد باز برای ذبح هدیی و قربانی ترغیب بیان کرد و شرط ذبح آنرا بیان کرد باز صفات رعایت کنندگان این احکام را بیان کرد ، حالا در این آیت از بعضی شعائراللّه (که آنها شتران اند) احکام آنها را بیان میکند - حکم اول چون این از شعائراللّه است پس تعظیم آن ضروری است حکم دوم ذبح کردن آن به طریقه شرعیه خیر و ثواب ها است ، حکم سوم ذکر بسم اللّه است در وقت نحر کردن در حالت ایستاده از سببی که نحر شترها در حالت ایستاده سنت است حکم چهارم چون بمیرد و به زمین بیافتد خود از آن خوردن و به محتاجان دادند امر خوردن برای خود برای مخالفت با مشرکان است که آنها خوردن از این هدیی را جایز نمی دانستند (الْقَانِعَ) قرطبی از امام مالک نقل کرده است که قانع فقیر است (از سببی که بر اندکی قناعت میکند) و معتر کسی است که خود را پیش پیش میکند و به بهانه ملاقات سوال میکند اگر اشکار میکند یا خاموش میکند مراد از (تَشْكُرُونَ) در اینجا عمل کردن به ذبح و نحر مطابق حکم شرعی است مانند که پیش گذشت -