الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَالصَّابِرِينَ عَلَى مَا أَصَابَهُمْ وَالْمُقِيمِي الصَّلَاةِ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ
آنانیکه جون یاد کرده شود نام اللّه تعالٰی میترسد دلهای شان و صبر کنندگان را بر مصیبت که برسد بایشان و بر پامیدارند نماز را و از آنچه داده ایم ایشان را خرج میکنند -
تفصیل بعضی از این صفات در ابتداء سوره انفال بیان شده است در آیت (۲) ، چون حالت قلب زود زود تبدیل میگردد از این جهت صفت اول را به صیغه فعل مشروط ذکر کرد و صبر و اقامة الصلوة که هر وقت مطلوب است آنها را به اسم ذکر کرد و انفاق گاه گاهی میباشد آنرا به صیغه فعل ذکر کرد - و در تفسیر این آیت امام قرطبی بر پیران ذاکرین مبتدعین سخت رد کرده است که در وقت ذکر اللّه تعالٰی بر آنها جذبه می آید و خیزک ها و جیغ میزنند و برای این وجد میگویند این همه مخالف صفات صحابه کرام اند بلکه این یک نوع دیوانگی است و این اعمال شیطانی اند ، ابن جوزی رحمة اللّه علیه در تلبیس ابلیس از حسن بصری نقل کرده است که با این نوع مردمان شرط ما این است که ایشان در کنار چاه یا در کنار بام اطاق بنشینند و باز ذکر الٰهی کنند و بر ایشان وجد و جذبه بیاید -