پس بلند مرتبه است اللّه تعالٰی که پادشاه حق است و شتاب مکن به قرآن پیش از آنکه تکمیل کرده شود بسوی تو وحی آن و بگو ائ رب من زیاده کن علم مرا -

در این آیت اول بیان توحید است که آن نتیجه صدق قرآن است که در آیت پیش ذکر شد و در این آیت اثبات علو برای اللّه تعالٰی است و باز بیان ادب خواندن قرآن است و مطلب اول این ادب این است که چون جبرائيل علیه السلام قرآن را نازل میکند پیش از فارغ شدن آن در خواندن قرآن شتاب مکن - و مانند این در سوره قیامه نیز ذکر است - و معنی دوم ادب این است تا که به مراد قرآن اگاهی نداری پیش از آن بیان مکن - پس مراد از وحی بیان و تفسیر آن است - و این معنی را نیز قرطبی از مجاهد نقل کرده است - و در اخیر آیت تعلیم دعا برای زیاده شدن علم است که وحی است این دلیل بر این سخن است که نبی صل اللّه وعلیه وسلم به زیاده شدن علم محتاج بود پس امت او ضرور محتاج است و از این معلوم شد که علم پیغمبران کلی و محیط نیست از سببی که برای زیاده شدن محتاج است و این دلیل بر فضیلت علم است از سببی که اللّه تعالٰی دعا زیاده شدن آنرا فهمانده است و چون نبی صل اللّه وعلیه وسلم این دعا را میخواند از این جهت الی وفات بر او وحی نازل میشد و این در حدیث مسلم وارد است -