وَلَقَدْ عَهِدْنَا إِلَى آدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَلَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْمًا
و هرآئينه ما حکم کرده بودیم به آدم علیه السلام پیش از این پس فراموش کرد و نیافتیم در او قصدی (برای گناه) -
در این ابتداء واقعه آدم علیه السلام است و بیان عذر آدم علیه السلام است - و ربط آیت با پیش این است که در آیت پیش ترغیب در باره قرآن کریم بود پس در این تحذیر (بیم دادن) است از نسیان مانند آدم علیه السلام وعزم به معنی قصد است یعنی آدم علیه السلام قصداً گناه نکرده بود - در اینجا نسیان به معنی حقیقی است به معنی ترک نیست و ابن کثیر این روایت را از ابن عباس رضی اللّه عنهما به نقل سعید بن جبیر و ابن ابی طلحه آورده است و چون نسیان به معنی خودش است پس این دلالت نمیکند به گناه کردن آدم علیه السلام -