يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يُحِيطُونَ بِهِ عِلْمًا
میداند حالاتی را که پیش روی ایشان است و آنچه در عقب ایشان است و ایشان احاطه نتوانند با او (حالات را) در علم خود -
این دلیل آیت گذشته است یعنی این شفعاء بدون اجازت شفاعت کرده نمی توانند از سببی که اللّه تعالٰی بر حال و عجز ایشان عالم است - در این اثبات صفت علم برای اللّه تعالٰی است و رد بر شرک فی العلم است - ضمیر بِهِ به حرف ما راجع است -