فَرَجَعَ مُوسَى إِلَى قَوْمِهِ غَضْبَانَ أَسِفًا قَالَ يَا قَوْمِ أَلَمْ يَعِدْكُمْ رَبُّكُمْ وَعْدًا حَسَنًا أَفَطَالَ عَلَيْكُمُ الْعَهْدُ أَمْ أَرَدْتُمْ أَنْ يَحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبٌ مِنْ رَبِّكُمْ فَأَخْلَفْتُمْ مَوْعِدِي
پس بازگشت موسیٰ علیه السلام بسوی قوم خود خشمگین و غمگین گفت ائ قوم من آیا وعده نکرده با شما پروردگار شما وعده نیک آیا پس دراز شد بر شما وعده یا اراده کردید که نازل شود بر شما غضبی از جانب پروردگار شما پس خلاف کردید وعده ام را -
در این آیت اشاره است که با دیدن کار بد خشم شدن طریقه انبیاء علیهم السلام است - (غَضْبَانَ) به خشم ظاهری گفته میشود و أَسِفًا به خفگی دل گفته میشود و او خشم زیاد است - (وَعْدًا حَسَنًا) مراد از این مسئله توحید است - و آنرا اللّه تعالٰی با دلایل و معجزات ثابت کرده است - حاصل این است که شما خلاف کردید از وعده توحید از جهت اینکه مدت زیاد بر آن گذشته است دیرینه شد پس فراموش شما شد - و یا قصداً نیز خلاف کردید ، پس نازل شدن غضب اللّه تعالٰی را میخواهید - دوم اینکه مراد از (وَعْدًا حَسَنًا) وعده دادن تورات است - حاصل اینکه شما خلاف کردید از وعده (یعنی انتظار وعده را نیز نکردید) از این جهت که مدت زیاد شده است پس وعده فراموش شما شد یا نیز اراده کردید که غضب اللّه تعالٰی بر شما نازل شود پس از این سبب خلاف کردید -