وَلَا يُنْفِقُونَ نَفَقَةً صَغِيرَةً وَلَا كَبِيرَةً وَلَا يَقْطَعُونَ وَادِيًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ
وخرچ نمیکنند هیچ خرچی خورد و نه کلان و سفر نمیکنند در یک میدان مگر نوشته میشود برای ایشان تا عوض دهد ایشان را اللّه تعالٰی نیکوترین برای اعمالی که میکنند -
در این آیت نیز اعمال دیگر مجاهد ذکر است که با آن اجر حاصل میکند و این اعمال به ذات خود عبادات است از این سبب با آن بِهِ عَمَلٌ صَالِحٌ را ذکر نکرده است و پیش خودش عمل نیک نبود لیکن از سبب جهاد اجر عمل نیک بر آن داده میشود از این سببک در آن آیت محسنین ذکر کرد یعنی این اعمال از سبب احسان صالح میگردند و در این (أَحْسَنَ) را ذکر کرد اشاره است که این اعمال به ذات خود احسن اند (وَلَا يَقْطَعُونَ وَادِيًا) مراد از آن سفر کردن به نیت جهاد است - وَادِيً: دراصل آن جای فراخی است که دربین دو کوه یا تپه ها باشد چون آن دره و میدان نیز است پس اطلاق وادی بر هر دو میشود -