مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِينَ آمَنُوا أَنْ يَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِكِينَ وَلَوْ كَانُوا أُولِي قُرْبَى مِنْ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُمْ أَصْحَابُ الْجَحِيمِ
نیست جایز پیغمبر و مومنان را که مغفرت طلب کنند برای مشرکان و اگر چه باشند خویشاوندان ایشان پس از آنکه اشکار شده به ایشان که ایشان اهل جهنم اند -
وقتیکه صفات کمال برای مومنان ذکر شد در این آیت یک طریقه خاص برائت مشرکان را برای مومنان ذکر میکند آن است که برای پیغمبر و مومنان برای مشرکان مغفرت خواستن منع است - و آنچه در حدیث آمده است رب اغفر لقومی فانهم لایعلمون - پس جواب آنست که آن پیش از نزول این آیت بود جواب دیگر آنست که اِغفر به اِهد است (مِنْ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ) مطلب آنست که به قرآنکریم اشکار شده است که به مشرک مغفرت نمیشود چنانچه در آیت (۱۱۶) سوره نساء است پس او همیشه جهنمی است چنانچه در آیت (۷۲) سوره مایده است و این توجیه پسندیده است زیرا برای مشرک زنده مغفرت منع است هان سوال هدایت برایش جایز است -