این (مردمان) توبه کنندگانند به اللّه تعالٰی پرستندگانند او را ثناء گویانند او را گشتندگان او اند برای جهاد رکوع کنندگانند سجده کنندگانند حکم کنندگانند به نیکی و منع کنندگانند از بدی و حفاظت کنندگانند حدود اللّه تعالٰی را و مژده ده این نوع مومنان را -

در این آیت ده صفات مومنان برای ترغیب ذکر است - و برای اینکه با صفت جهاد این ده صفات ضروری است برای حصول درجات جنت این صفات باطنیه و به ظاهریه بدنیه به همه شامل است (التَّائِبُونَ) مراد از آن از همه گناهان توبه کردن است اگر شرک یا کفر باشد یا دیگر گناهان صغیره و کبیره باشد در حقوق اللّه و حقوق العباد (الْعَابِدُونَ) مراد از آن همه عبادات قلبیه ظاهریه بدنیه و مالیه است (السَّائِحُونَ) یک معنی آن روزه دار است زیرا شخص روزه دار خوراک ، و نوشیدن را ترک میکند معنی دوم مجاهدین است (بِالْمَعْرُوفِ) توحید و سنت است و المنکر شرک و بدعت است همچنین این هر دو لفظ به هر نیکی و بدی شامل است (وَالنَّاهُونَ) در آن واو ذکر شده از آن سبب که واو برای جمع است پس مطلب آن شد که امر باالمعروف و نهی عن المنکر به جمع صفت مدح است به تنهای کافی نمیشود وجه دوم این است که این واو ثمانیه است مطلب این است که عادت عرب آنست که هفت چیز را شمار کنند پس در شروع هشتم واو را ذکر میکند (وَالْحَافِظُونَ لِحُدُودِ اللَّهِ) در این صفت اشاره است که در این کارهای پیش رعایت کردن حدود اللّه تعالٰی و رسول صل اللّه وعلیه وسلم را ضروری است و لحاظ حدود را نکردن بدعت است (وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ) اشاره است که صفت های ماقبل بغیر ایمان سبب بشارت شده نمیتواند -