وَإِذَا كُنْتَ فِيهِمْ فَأَقَمْتَ لَهُمُ الصَّلَاةَ فَلْتَقُمْ طَائِفَةٌ مِنْهُمْ مَعَكَ وَلْيَأْخُذُوا أَسْلِحَتَهُمْ فَإِذَا سَجَدُوا فَلْيَكُونُوا مِنْ وَرَائِكُمْ وَلْتَأْتِ طَائِفَةٌ أُخْرَى لَمْ يُصَلُّوا فَلْيُصَلُّوا مَعَكَ وَلْيَأْخُذُوا حِذْرَهُمْ وَأَسْلِحَتَهُمْ وَدَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ تَغْفُلُونَ عَنْ أَسْلِحَتِكُمْ وَأَمْتِعَتِكُمْ فَيَمِيلُونَ عَلَيْكُمْ مَيْلَةً وَاحِدَةً وَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ إِنْ كَانَ بِكُمْ أَذًى مِنْ مَطَرٍ أَوْ كُنْتُمْ مَرْضَى أَنْ تَضَعُوا أَسْلِحَتَكُمْ وَخُذُوا حِذْرَكُمْ إِنَّ اللَّهَ أَعَدَّ لِلْكَافِرِينَ عَذَابًا مُهِينًا
و وقتیکه باشی در میان آنها پس برپا میداری به ایشان نماز جماعت را (در وقت خوف) باید بایستند گروهی از ایشان در پشت تو و باید بگیرند سلاح ایشان را پس چون سجده کنند (از رکعت اول) بروند از ورای شما و باید بیایند گروه دیگر که نماز نه خوانده اند پس نماز بخوانند در پشت سر تو و کنند احتیاط خود را و بگیرند سلاح خود را ، میخواهند کسانی که کفر کرده اند که غافل شوید از سلاح خود و اسباب خود پس حمله کنند بر شما حمله یک باره گی (یکجا) و نیست گناهی بر شما اگر باشد به شما تکلیفی از باران یا مریض باشید که بگذارید سلاح خود را و بگیرید احتیاط خود را هرآئينه اللّه تعالی آماده کرده برای کافران عذاب ذلت آور -
این حکم هفتم در باره نماز در سفر است (إِنْ خِفْتُمْ) این کلمه از جهتی است که با سفر حکم حالت خوف است زیرا در آیت بعدی صلوة خوف ذکر است اشاره است که برای پادشاه به کار است که برای لشکر اسلامی این تربیت بدهد اگر چه حکم صلوة سفر به خوف خاص نیست - (فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَنْ تَقْصُرُوا) در این رد است بر آن کسانی که قصر کردن را سبب گناه می دانند یعنی قصر کردن را گناه مه دانید این مطلب نیست که قصر کردن مباح است بلکه واجب است -