وَإِذَا ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَنْ تَقْصُرُوا مِنَ الصَّلَاةِ إِنْ خِفْتُمْ أَنْ يَفْتِنَكُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنَّ الْكَافِرِينَ كَانُوا لَكُمْ عَدُوًّا مُبِينًا
و وقتیکه که سفر کنید در زمین پس نیست بر شما گناهی که قصر کنید از نماز اگر بترسید که ایذا رسانند به شما کافران هرآئينه کافران هستند برای شما دشمنان اشکارا -
این حکم هفتم در باره نماز در سفر است (إِنْ خِفْتُمْ) این کلمه از جهتی است که با سفر حکم حالت خوف است زیرا در آیت بعدی صلوة خوف ذکر است اشاره است که برای پادشاه به کار است که برای لشکر اسلامی این تربیت بدهد اگر چه حکم صلوة سفر به خوف خاص نیست - (فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَنْ تَقْصُرُوا) در این رد است بر آن کسانی که قصر کردن را سبب گناه می دانند یعنی قصر کردن را گناه مه دانید این مطلب نیست که قصر کردن مباح است بلکه واجب است -