وَكَأَيِّنْ مِنْ نَبِيٍّ قَاتَلَ مَعَهُ رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ فَمَا وَهَنُوا لِمَا أَصَابَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَمَا ضَعُفُوا وَمَا اسْتَكَانُوا وَاللَّهُ يُحِبُّ الصَّابِرِينَ
و بسا از پیغمبران که جنگ کردند همراه او خدا پرستان بسیار پس سستی نکردن (از جهاد کردن) از سبب تکالیفی که رسید به ایشان در راه اللّه تعالی و ضعیف نگشتند در مقابل دشمن و نه تابع شدن به دشمن و اللّه تعالی دوست میدارد صبر کنندگان را -
در این آیت تنبیه است که قتال سنت بسیار انبیاء علیه السلام است با همراهی همراهان صالح آنها و در آنها این سه صفات صلبیه بودند - از وهن ضعف و استکانت خود را نگهداشتن و این تعریف صبر است - و در این تعلیم است برای مجاهدین برای این سه صفات حسنه سلبیه - (وهن) ترک کردن جهاد از سبب تکالیف و (ضعف) ناتوانی قوت وسستی کردن و (استکانت) تابع شدن برای دشمنان برای سهولت -