وَمَا كَانَ لِنَفْسٍ أَنْ تَمُوتَ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ كِتَابًا مُؤَجَّلًا وَمَنْ يُرِدْ ثَوَابَ الدُّنْيَا نُؤْتِهِ مِنْهَا وَمَنْ يُرِدْ ثَوَابَ الْآخِرَةِ نُؤْتِهِ مِنْهَا وَسَنَجْزِي الشَّاكِرِينَ
و نیست ممکن یک نفس را که بمیرد مگر به اجازت اللّه تعالی نوشته شده مقرر و هرکه بخواهد (به عمل خود) عوض دنیا را میدهیمش از آن ، و هرکه بخواهد ثواب آخرت را (به عمل خود) میدهیمش از آن و حتماً ثواب میدهیم شکر گذاران را (که به نیت آخرت عمل می کنند) -
در این آیت تنبیه است که مرگ به تاریخ خود می آید پس از جهاد از ترس مرگ ماندن جایز نیست و جهاد و هر عمل را به نیت خیر آخرت کنید و این تعلیم خلق حسن دیگر است (وَمَنْ يُرِدْ) کسی که اراده کرد به عمل خیر مزد دنیا را (الشَّاكِرِينَ) اینجا آن کسی مراد است که عمل خیر را به نیت آخرت می کند -