وَمَا كَانَ قَوْلَهُمْ إِلَّا أَنْ قَالُوا رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَإِسْرَافَنَا فِي أَمْرِنَا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ
و نبود سخنان ایشان (دعای آنها) مگر اینکه گفتند ائ پروردگار ما بیامرز به ما گناهان مارا و از حد گذشتن مارا در کار دین ما و استوار دار قدم های مارا و غالب گردان مارا بر قوم کافران -
در این تعلیم حسن خلق دیگر است که دعا در وقت جهاد است (قَوْلَهُمْ) به معنی دعا است و در این حصر اشاره است که دعا به آن الفاظ و کیفیت ضروری است که در شرع منقول است از آن تجاوز کردن بدعت است (وَإِسْرَافَنَا فِي أَمْرِنَا) اشاره است به مخالفت امر رسول چنانچه در احد از بعضی صحابه این گونه صادر شده بود -