وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ مَنَعَ مَسَاجِدَ اللَّهِ أَنْ يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ وَسَعَى فِي خَرَابِهَا أُولَئِكَ مَا كَانَ لَهُمْ أَنْ يَدْخُلُوهَا إِلَّا خَائِفِينَ لَهُمْ فِي الدُّنْيَا خِزْيٌ وَلَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ
و کیست ظالم تر از آنکه منع می کند از مسجد های اللّه تعالیٰ از آنکه یاد کرده شود در آنها نام اللّه تعالیٰ (به توحید) و می کوشد در ویرانی آن این کسان نمی سزد ایشان را که درآیند در مساجد مگر ترسندگان ، ایشانرا در دنیا ذلت است و ایشانرا در آخرت عذاب بزرگ است -
در این تنبیه پنجم است - در مسجد از بیان توحید منع کردن و موحدین رامنع کردن ظلم بزرگ است مراد از ذکر نام اللّه تعالیٰ را ذکر کردن به طریقه شرعی است یعنی ذکر به طریقه اخلاص و توحید و به طریقه نبی صل اللّه وعلیه وسلم - و خرابی مسجد از توحید خالی شدن است یعنی در مسجد شرک و بدعات کردن است - (مَسَاجِد) جمع گفته شد زیرا که این حکم شامل هر مسجد است (أُولَئِكَ مَا كَانَ لَهُمْ) مراد این است که به مومنان لازم است که صبر و جهاد کنند تا رعب آنها بر کافران قایم گردد و آنها به این مساجد به امن داخل شده نه توانند و مصداق آن در وقت غلبه اسلام موجود شده است -