بَلَى مَنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَلَهُ أَجْرُهُ عِنْدَ رَبِّهِ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ
(چنین نیست) بلکه هر که تابع کرد نفس خود را خاص برای اللّه تعالیٰ و وی نیکوکار باشد ، پس اوراست ثواب عمل او نزد پروردگارش و نیست خوفی بر ایشان ، و نه ایشان اندوهگین شوند -
در این آیت رد است به خواهشات اینها و بیان دلیل است که جنت به توحید وبه اتباع رسول اللّه صل اللّه وعلیه وسلم حاصل می شود - (وَجْهَهُ) مراد از وجهه ذات است یا قصد کردن است و أَسْلَمَ به معنی انقیاد یا اخلاص کردن است و اشاره است برای نفی شرک در عقیده - (وَهُوَ مُحْسِنٌ) مراد از احسان تابعداری سنت است -