ائ مردمان بندگی را خاص کنید برای پروردگار تان ، آن ذاتی که آفرید شما را و کسانی را که پیش از شما بودند (آفرید) برای اینکه نجات یابید (از شرک و آتش دوزخ) -

باب دوم الی آیت (۳۹) است خلاصه آن این است اول دعویٰ توحید فی العبادة و برای آن پنج دلیل عقلیه ، یک انفسی (عالم ارواح و عالم باطنی) و چهار افاقی ( ظاهری یعنی دنیا) بالا پائین و اشیاء در میان آنها سپس صادق بودن رسول و قران ، بعداً تخویف (ترساندن) اخروی و بشارت (مژده) ، بعداً جواب سوال ها در باره مثال های که در قرآن آمده است و اوصاف ناکاره اعتراض کنندگان ، بعداً چهار انعامات عامه است - در آیت (۲۱) دعویٰ (مطلوب) است برای رد شرک در عبادت - و دلایل عقلی از نفوس (مردم) است - (اعْبُدُوا رَبَّكُمُ) این دعوت قرآن و از همه انبیاء علیه السلام است - مفهوم عبادت طاعت (بندگی) است با انتهای عاجزی با داشتن عقیده الوهیت (خدایی) با معبود خود ( که آنرا کارساز و غیب دان می پندارد) که در این عبادات قلبیه ، بدنیه ، مالیه و اطاعت احکام همه داخل است - (وَالَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ) یعنی کلان ها و معبودان شما نیز در پیدایش خویش به اللّه تعالٰی محتاج اند - (لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ) لعل در کتاب اللّه تعالٰی به معنی که (برای اینکه) آمده است و از تقوی معنی لغوی آن مراد است که عبارت است از نجات یافتن از عذاب یا معنی شرعی تقوی (پرهیزگاری) مطلوب است -