به پاکی یاد کن نام پرودگارت را که بلند مرتبه است

ونام دیگر آن سوره سبّح است -
ربط: این سوره با سوره پیش از چندین وجوه است وجه اول این است که در سوره پیش امر به امهال بود در این سوره امر است به تسبیح و تذکیر قرآن در وقت مهلت - وجه دوم این است که در آن سوره تخویف ذکر شد در این سوره طریقه نجات ذکر است از عذاب -

اثبات توحید در (۱) و ترغیب الی القرآن در (۹) و زجر به محبت دنیا در (۱۴) - و در این رد بر شرک فی التصرف و شرک فی العلم است و اسماء حسنیٰ را سه و صفات فعلیه را ده ذکر کرده است -

اول امر به تسبیح (توحید) است با اسماء و صفات اللّه تعالٰی که نه است تا (۷) و دو بشارت است با دعوت توحید در (۸،۶) - باز دعوی دوم است یعنی تذکیر بالقرآن و دو گروه مردمان با بشارت به سه صفات تا (۱۵) باز دعویٰ سوم است یعنی تزهید فی الدنیا به طریقه زجر در (۱۷،۱۶) و اختتام سوره به دلیل نقلی است در (۱۹،۱۸) -

(سَبِّحِ) معنی این که پاک بدان در (عقیده) و پاکی بگو به زبان و پاکی را بیان کن به دعوت و تبلیغ از هر نوع شریک و ولد و عیب و احتیاج و عجز و از هر آنچه که سزاوار نیست به او در ذات و در اسماء و در صفات و در کارهای او و در حکمت های او و این توحید است (الْأَعْلَى) این وصف دلیل بر تسبیح است یعنی علو زیاده او تقاضا میکند به پاکی از هر نوع نقصان - و در حدیث ابوداؤد و احمد می آید که نبی صل اللّه وعلیه وسلم سبح اسم ربک الاعلٰی را میخواند بعد از آن میگفت ، سبحان ربی الاعلٰی ، و در احادیث موقوف دیگر نیز نقل است -