رَبِّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا الرَّحْمَنِ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًا
رب آسمانها و زمین است و از آنچه که در میان این هر دو است ذات رحمان است نتوانند با او سخن گفتن -
(لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًا) مراد از خطاب مطلق سخن گفتن است یا سخن شفاعت برای کسی ، یا مراد از این امر و حکم کردن به اللّه تعالٰی است در این هیچ یکی طاقت و اختیار هیچ سخنی را ندارد بلی شفاعت بالاذن از آن مستثنیٰ است مانند سوره بقره (۲۵۵) و سوره هود (۱۰۵) و در این آیت توحید ربوبیت و رد شفاعت شرکیه (قهریه) است -