أَوَلَمْ يَرَوْا إِلَى الطَّيْرِ فَوْقَهُمْ صَافَّاتٍ وَيَقْبِضْنَ مَا يُمْسِكُهُنَّ إِلَّا الرَّحْمَنُ إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ بَصِيرٌ
آیا نمی بینند بسوی پرندگان بالای سر ایشان که کشاینده اند بال خود را و بسته کننده آن ، نگه نمی دارد ایشان را مگر ذات رحمٰن ، هرآئينه او بهر چیز بیناست -
این دلیل عقلی وسطی دیگر در باره پرندگان است یعنی برکات وسطیه را ذکر میکند (الطَّيْرِ) جنس مراد است و به جمع شامل است از این سبب بعد از این ضمایر جمع را برای این راجع کرده است (فَوْقَهُمْ) اشاره است وقتیکه پرندگان بر زمین یا درخت ها نشسته میباشند این صفت آخری در آن اشکار نمی گردد این صفت وقتی است که در هوا بلند باشند (صَافَّاتٍ وَيَقْبِضْنَ) این دو حالت ذکر است یعنی گاهی بالهای خود را می کشایند و گاهی بسته میکنند (مَا يُمْسِكُهُنَّ إِلَّا الرَّحْمَنُ) لفظ رحمٰن به عموم برکات دنیویه دلالت میکند و در این حصر دلیل اشکار است که هیچکس نبی ، ولی ،ملک ، جن وغیره توان و اختیار این کار را ندارند چنین آیت در سوره نحل (۷۹) نیز ذکر شده است -