أَسْكِنُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ سَكَنْتُمْ مِنْ وُجْدِكُمْ وَلَا تُضَارُّوهُنَّ لِتُضَيِّقُوا عَلَيْهِنَّ وَإِنْ كُنَّ أُولَاتِ حَمْلٍ فَأَنْفِقُوا عَلَيْهِنَّ حَتَّى يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ فَإِنْ أَرْضَعْنَ لَكُمْ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ وَأْتَمِرُوا بَيْنَكُمْ بِمَعْرُوفٍ وَإِنْ تَعَاسَرْتُمْ فَسَتُرْضِعُ لَهُ أُخْرَى
ساکن گردانید ایشان را در جائیکه شما سکونت دارید بقدر طاقت خود و ضرر مدهید ایشان را تا تنگی بیاورید بر ایشان و اگر زنان صاحبات حمل باشند پس خرج کنید بر ایشان تا وقتیکه بزاید حمل خود را پس اگر شیر دهند ایشان برای (بچه های) شما پس بدهید ایشان را مزدهای ایشان را و مشوره کنید میان خود (در باره بچه) به طریقه نیکو و اگر شما سختی میکنید با یکدیگر (در باره اجرت شیر دادن) پس شیر خواهد داد او را زن دیگری -
در این شش جمله و شش احکام را ذکر کرده است حکم اول (أَسْكِنُوهُنَّ) وجوب سکنیٰ مطلقه اگر به طلاق رجعی باشد یا طلاق بائن باشد در آیت (۱) برای سکنیٰ مطلقه رجعی خاص بود و اینجا عام است (وَإِنْ تَعَاسَرْتُمْ) این خطاب نیز به مادر و پدر فرزند است که در باره اجرت رضاعت اختلاف بیاید و با یکدیگر تنگی میکنند یعنی مسامحه و اتفاق نمی کنند برای پدر فرزند لازم است که دیگر مرضعه را به اجرت بگیرد -