و رزق دهدش از آنجا که گمان ندارد و هرکه سپارید خود را به اللّه تعالٰی پس او (اللّه) بس است او را به تحقیق اللّه تعالٰی تکمیل کننده است کار خود را هرآئينه اللّه تعالٰی ساخته است برای هر چیز اندازه خاص -

در این فایده دوم تقویٰ را ذکر میکند و مراد از این برکات انداختن است در رزق آن و بغیر از اسباب ظاهری آمدن رزق است (وَمَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ) چون توکل را نیز در برکت رزق دخل بود از این سبب این را متصل به او ذکر کرد توکل اعتماد بر اللّه تعالٰی است و همه کارها را به او سپردن است به همراه استعمال اسباب (إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ) این جواب سوال است ، سوال اینکه بیشتر توکل کنندگان مردمان متقیان اند و بر آنها مصیبت ها و امراض وغیره می آید؟ حاصل جواب این است که این فیصله های اللّه تعالٰی است که در مخلوق می چلاند و هر فیصله را به انتها خود میرساند - (قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْرًا) یعنی فیصله خود را برای این به اتمام میرساند که تقدیر آنرا کرده است یا مراد از این مقدار و انتها بود مانند که برای طلاق و عدت تعداد و مدت را مقرر کرده است همچنین برای هر مصیبت و مرض اللّه تعالٰی مقدار و مدت را مقرر کرده است -