خاص اللّه تعالٰی اوست آن ذاتی که نیست قابل پرستش بجز او عالم است به هر نهان و اشکار خاص او مهربانی کننده کامل خاص رحمت کننده است -

شربینی در باره ربط گفته است که عظمت قرآن کریم ذکر شد و قرآن صفت اللّه تعالٰی است حالا عظمت موصوف را (که اللّه تعالٰی است) ذکر میکند ار سببی که عظمت صفت ، از سبب عظمت موصوف است - ربط دوم این است که خشیت و خشوع به قرآن آنوقت حاصل میگردد که اسماء حسنی و صفات عُلیا اللّه تعالٰی را بدانی و در این سه آیات اسماء حسنٰی و صفات اللّه تعالٰی را به حذف تکرار بیست ذکر کرده است (الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ) این صفت اول است و در این مقصود اثبات الوهیت به طریقه اختصاص است برای اللّه تعالٰی بر هر چیز (عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ) این صفت دوم است -