فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيَامُ شَهْرَيْنِ مُتَتَابِعَيْنِ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَتَمَاسَّا فَمَنْ لَمْ يَسْتَطِعْ فَإِطْعَامُ سِتِّينَ مِسْكِينًا ذَلِكَ لِتُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَتِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ وَلِلْكَافِرِينَ عَذَابٌ أَلِيمٌ
پس هر که نیابد (توان آزاد کردن غلام) پس روزه داشتن است دوماه پئ در پئ پیش از یکجا شدن هر دو پس هرکه توان ندارد (گرفتن روزه را) پس طعام دادن است شصت مسکینان را این برای آن است که ایمان بیاورید به اللّه تعالٰی و رسول او و این حدود اللّه تعالٰی است و خاص کافران را عذاب دردناک است -
کفاره به این ترتیب ضروری است اول تحریر رقبه که بر آن قدرت نباشد روزه دو ماه است و اگر توان آن نباشد پس طعام دادن به شصت مسکینان (ذَلِكَ لِتُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ) کفاره دادن به این ترتیب ، و همچنین از قول ظهار خود را نگهداشتن - و تا وقت کفاره خود را از مساس (جماع) نگهداشتن این همه را به تعبیر ایمان ذکر کرد پس اشکار شد که اعمال نیز ایمان اند - (وَتِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ) حد آنست که تعین آن شده باشد از آن سبب زیادت و کمی کردن در آن منع میباشد پس در احکام اللّه تعالٰی نیز زیادت کردن با ابتداع و کمی کردن با فسق حرام است -