(این عقیده) تا اندوه نخورید بر نعمت که فوت شده از نزد شما و تکبر نکنید به نعمتی که داده است شما را و اللّه تعالٰی دوست ندارد هر متکبر خود ستاینده را -

در این فائده ایمان بالتقدیر را ذکر کرده است - فایده اول این است که از انسان کدام نعمت فوت شد عافیت ، روزی ، صحت ، مال وغیره بر آن اندوه نکند و خواهد گفت که اگر این چیزها برای من مقرر نمی بود از من فوت نمی شد فایده دوم این است که (وَلَا تَفْرَحُوا) یعنی برای کسی که نعمت برسد عافیت ، فراخی مال وغیره پس او بر آن غرور و تکبر نکند و خواهد گفت که این به کوشش من حاصل نشده است بلکه اللّه تعالٰی مقرر کرده بود (وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ) این ذکر صفات قبیحه است که به انکار از تقدیر پیدا میگردد باز فرق میان این هر دو به چندین وجوه است - اول مختال آن است که خود را کلان میشمارد و فخور آنست که خود را بر دیگران کلان اشکار میکند دوم اینکه به خود به نظر بزرگ میبیند پس مختال است و که به مردم دیگر به نظر حقارت می بیند فخور است -