حِكْمَةٌ بَالِغَةٌ فَمَا تُغْنِ النُّذُرُ
سخن های پخته به انتها رسیدگانند پس چه فائده دهد ترسانندگان -
مراد از این قرآن است (بَالِغَةٌ) یعنی به انتها رسیده است در مواعظ و دلایل و لطائف و احکام و فصاحت و بلاغت - و در این جمله زجر است و حالت پنجم ایشان را ذکر میکند -