إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ ثُمَّ لَمْ يَرْتَابُوا وَجَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أُولَئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ
جز این نیست که مومنان آنهای اند که ایمان آورده اند به اللّه تعالٰی و بر رسول او باز هیچ شک نکردند و جهاد کردند به مالهای خود و نفس های خود در راه اللّه تعالٰی این کسان ایشان اند راستین -
در این آیت ذکر حقیقت ایمان شرعی در رد منافقان است که آنها دعوی ایمان میکنند لیکن دروغگو اند در این دعوی (ثُمَّ لَمْ يَرْتَابُوا) مراد از ارتیاب (شک) کردن چنین اعمالی است که علامات کفر و شرک باشد که بعضی از آن مخالفت کردن از آداب این سوره است (وَجَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ) مراد از این هر آن محنت و کوشش کردن است که به تقاضا ایمان باشد و مال یا نفس در آن خرج میگردد (أُولَئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ) در این تعریض است به آن کسی که این شرایط ایمان در کسی موجود نباشد او در دعوی ایمان دروغگو است -