فَلَمَّا رَأَوْهُ عَارِضًا مُسْتَقْبِلَ أَوْدِيَتِهِمْ قَالُوا هَذَا عَارِضٌ مُمْطِرُنَا بَلْ هُوَ مَا اسْتَعْجَلْتُمْ بِهِ رِيحٌ فِيهَا عَذَابٌ أَلِيمٌ
پس چون دیدند ایشان ابر پهن را روبرو می آمد بسوی میدان های ایشان گفتند این ابریست پهن که میبارد باران را برما (گفته شد) بلکه این آنچه است که به شتاب می طلبیدید این بادیست که در آن است عذاب دردناک -
این ذکر عذاب ایشان به تفصیل است (قَالُوا هَذَا) مفسرین نوشته اند که باران ایشان مدتی بسته شده بود پس وقتیکه ابر را دیدند ایشان به موافق عقل خود بر آن اظهار خوشی کردند که حالا باران خواهد شد یعنی هیچ فکر سزای اعمال بد ایشان را نکردند (بَلْ هُوَ مَا اسْتَعْجَلْتُمْ بِهِ) این قول اللّه تعالٰی به واسطه هود علیه السلام است یا به زبان حال است - و استعجال ایشان به این لفظ گذشت فاتنا بما تعدنا (بِأَمْرِ رَبِّهَا) اشاره است که اسباب بغیر امر اللّه تعالٰی تاثیر کرده نمی تواند (كَذَلِكَ) این تخویف برای مجرمان بعدی است -