گفت جز این نیست که علم (عذاب) نزد اللّه تعالٰی است و میرسانم به شما پیغامی که فرستاده شده ام به آن و لیکن من می بینم شما را قومی هستید که نادانی میکنید پس چون دیدند ایشان ابر پهن را رو برو می آمد بسوی میدان های ایشان گفتند این ابریست پهن که میبارد باران را بر ما (گفته شد) بلکه این آنچه است که به شتاب می طلبیدید این بادیست که در آن است عذاب دردناک -

(قَالَ إِنَّمَا الْعِلْمُ) این جواب آن قول ایشان است فَأْتِنَا، و این جواب به افزونی است یعنی آوردن عذاب که سخن دور است بکه نزد من علم آن نیز نیست که چه وقت خواهد بود و چگونه خواهد بود و در این مقصد شان رسول است که او عالم به غیب نمی باشد بلکه صفت او این است (وَأُبَلِّغُكُمْ مَا أُرْسِلْتُ بِهِ) که مسئله توحید و تخویف بالعذاب است (تَجْهَلُونَ) شرک کردن ، عذاب را به شتاب خواستن ، عذاب را در اختیار یا علم پیغمیر دانستن این همه کارهای جهل است -