وَإِذَا حُشِرَ النَّاسُ كَانُوا لَهُمْ أَعْدَاءً وَكَانُوا بِعِبَادَتِهِمْ كَافِرِينَ
و چون جمع کرده شوند مردمان پس شوند ایشان برای آنها دشمنان و شوند از پرستش ایشان منکران -
لفظ حشر و عداوت و کفر (انکار) نیز دلیل است که این آیت در باره بتان نیست (وَكَانُوا بِعِبَادَتِهِمْ) یعنی دشمن که با دشمن سخن نمی گوید و برائت از آن میکند همچنین این معبودان با عابدان سخن نمی گویند و از پرستش آنها انکار میکنند مانند در سوره یونس (۲۸) و این انکار از سبب ناخبری است -