وَإِذَا قِيلَ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَالسَّاعَةُ لَا رَيْبَ فِيهَا قُلْتُمْ مَا نَدْرِي مَا السَّاعَةُ إِنْ نَظُنُّ إِلَّا ظَنًّا وَمَا نَحْنُ بِمُسْتَيْقِنِينَ
و چون گفته میشد که به تحقیق وعده اللّه تعالٰی حق است و قیامت هیچ شک نیست در آن میگفتید نمیدانیم چیست قیامت گمان نمی کنیم مگر گمان ناچیز و نیستیم ما یقین کنندگان -
این سبب سوم عذاب است یعنی انکار کردن از بعث بعدالموت (قُلْتُمْ مَا نَدْرِي) این اقرار به جهل بزرگ خود است از سببی که نفی در آیت در آنجا استعمال میگردد که برای حاصل کردن علم هیچ ذریعه نباشد (إِنْ نَظُنُّ إِلَّا ظَنًّا) یعنی الَّاظَنَّا حَقِیْرًا او قَلِیْلًا (مگر گمان حقیر و اندک) - توجیه دوم این است (نیستیم ما ولی گمان میکنیم گمان) -