(اشکارا) مقرر کرده برای شما از دین آنچه را که حکم قوی کرده بودیم به آن نوح علیه السلام را وآنچه راکه وحی کردیم بسوی تو وآنچه راکه حکم قوی کردیم بودیم ما به آن ابراهیم علیه السلام و موسیٰ علیه السلام و عیسیٰ علیه السلام را که محکم برپابدارید دین را و گروه ها نسازید در آن گران است برمشرکین آن دین که دعوت میکنی ایشان را بسوی آن ﷲ تعالی می کشاند بسوی آن هرکرا خواهد و هدایت میکند بسوی آن آنکس راکه بسوی حق میگردد -

دراین دلیل وحی بررد شرک فی الولایة و فی الحکم است یعنی اختیار تشریع احکام صرف همراه ﷲ تعالی است واین متعلق به فحکمه الی ﷲ است - و همچنان توحید شرع ﷲ تعالی است و انبیاء علیه السلام بیان کننده شرع اند (مَا وَصَّى بِهِ نُوحًا) اشاره است که پیغمبر تشریعی اول نوح علیه السلام بود یعنی که توحید و دیگر احکام شرعیه را آورده است با مقابله کردن با مخالفین و آدم علیه السلام نبی اول است لیکن درآنوقت مخالفین توحید و شرع موجود نبودند (وَمَا وَصَّيْنَا بِهِ إِبْرَاهِيمَ وَمُوسَى وَعِيسَى) تخصیص اینها از جهتی شد که شرائع آنها مشهوربود (أَنْ أَقِيمُوا الدِّينَ) مراد از اقامه چلاندن آن دین است در نفس خود با عمل کردن ودرمردمان دیگر با دعوت بادلایل وبادفع شبهات - الدِّينِ، مراداز آن آن اصولی است که در همه شرایع یکسان است که آن توحید، نماز، زکوة، روزه ، حج، طاعت احکام ﷲ تعالی ، ایمانیات، تحریم هرنوع کفر و شرک و احکام زنا وقتل ، دروغ، ظلم، خیانت وغیره است (كَبُرَ عَلَى الْمُشْرِكِينَ مَا تَدْعُوهُمْ إِلَيْهِ) این علت اقامة الدین است یعنی مشرکان این دین را نمی خواهند ودرآن تفرق بوجود آوردن میخواهند لیکن شما اقامت آنرا کنید - دراین اشاره است که کسی به دین اسلام و توحید وبرای اصول دیگرآن بد می بیند او مشرک است (اللَّهُ يَجْتَبِي إِلَيْهِ مَنْ يَشَاءُ) در اجتباء وهدایت یک فرق این است که مراد از اجتباء نبوت دادن است ومراد از هدایت دادن توفیق ایمان است دوم اینکه مراد از اجتباء دادن توفیق اقامت دین است ومراد از هدایت توفیق قبول کردن است واجتباء صرف به اختیار ﷲ تعالی است درآن دخل انسان نیست ازاین جهت مَنْ يَشَاءُ گفت وبرای هدایت اولاً انابت شرط است ازاین جهت ینیب را ذکر کرد -