(اللّه تعالٰی) بلند کنندهٔ درجات است مالک عرش است میاندازد وحی را به حکم خود بر هرکه خواهد از بندگان خود تا بترساند از روز ملاقات -

در این سه صفات اللّه تعالٰی را برای ترغیب توحید فی الدعاء ذکر میکند و این عظمت دعوی است (رَفِيعُ الدَّرَجَاتِ) به معنی مرتفع است یعنی مستحق درجات بلند مدح و ثناء است یا به معنی رافع است یعنی بلند کنندهٔ درجات مؤحدین در آخرت است و بلند میگرداند درجات بعضی مردمان را بر بعضی در دنیا (يُلْقِي الرُّوحَ) مراد از این وحی است که با آن حیات ایمانی حاصل میگردد و مراد از (عَلَى مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ) انبیاء علیهم السلام اند و فعل مضارع برای حکایت حال ماضیه است یعنی وحی را فرستاده است بر انبیاء علیهم السلام و بر این نبی صل اللّه وعلیه وسلم یا مراد از روح قرآن است پس مراد از عباده در این امت آن مردمانی اند که به ایشان اللّه تعالٰی علوم قرآن کریم و توفیق عمل داده است (يَوْمَ التَّلَاقِ) این نام روز قیامت است از سببی که ملاقات (یکجا شدن) روح مبشود با جسم و ملاقات هرکه میشود به جزاء اعمال خودش و ملاقات میشود با عابدان و معبودان و ظالمان و مظلومان و اهل آسمان و اهل زمین و از اولین و آخرین این لفظ به همه اینها عام و شامل است -