صبر کن بر آنچه میگویند و یاد کن بندهٔ ما داود علیه السلام را صاحب همت بود به درستیکه او نهایت رجوع کننده بود به اللّه تعالٰی -

از این آیت باب دوم تا (۲۹) است در این تسلیت به نبی صل اللّه وعلیه وسلم است به ذکر کردن سه ابتلاءات بر سه انبیاء علیهم السلام خصوصاً و تفصیلاً و بر شش اجمالاً و بعد از ذکر ابتلاء اولی زجرها است - و بعد از بحث ابتلائات بشارت و تخویف اخروی تفصیلی است و در اخیر این باب دعوی توحید است - در این (۱۷) اول امر به صبرکردن است بعد از ذکر کردن چهار انکار منکرین و باز امر است به ذکر انبیاء علیهم السلام یعنی چنانچه بر این انبیاء علیهم السلام (داؤد و سلیمان و ایوب علهیم السلام) با وجود پادشاهت و ثروت و نبوت ایشان ابتلائات آمده بودند لیکن ایشان صبرکرده بودند تو نیز صبر کن - یا اینکه ایشان از توحید انکار میکنند و میگویند که بزرگان شفعاء ما اند پس در این ذکر میکند که بر این بزرگان ابتلائات آمده بودند و بر کسانی که ابتلائات می آیند او شفیع قهری بر اللّه تعالٰی شده نمی تواند - پیش از ذکر کردن ابتلاء مدح به ذکر اوصاف عالیه داؤد علیه السلام میکند اشاره است اگر بندگان بزرگ باشند از ابتلائات نجات یافته نمی توانند - در این آیت سه صفات داؤد علیه السلام را ذکر کرده است -