إِنَّمَا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَوْثَانًا وَتَخْلُقُونَ إِفْكًا إِنَّ الَّذِينَ تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ لَا يَمْلِكُونَ لَكُمْ رِزْقًا فَابْتَغُوا عِنْدَ اللَّهِ الرِّزْقَ وَاعْبُدُوهُ وَاشْكُرُوا لَهُ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ
جز این نیست که میپرستید به جز اللّه تعالٰی اشکال ساخته شده را و میسازید قصه های دروغ را هرآئینه کسانی را که میپرستید (آنهارا) به جز اللّه تعالٰی داده نمی توانند برای شما روزی پس تلاش کنید در نزد اللّه تعالٰی روزی را و خاص پرستش کنید او را و شکر او را کنید و خاص بسوی او باز گردانیده میشوید -
در این آیت به سه طریقه رد بر شرک است و سه آوامر برای توحید است (أَوْثَانًا) یعنی اینها آلِهَ ساخته شده اند پس ایشان قابل پرستش شده نمی توانند از سببی که وثن هر آنچه است که ساخته شود و پرستش او شود اگر بت باشد یا قبر باشد به صلیب وغیره نیز اطلاق شده میتواند (إِفْكًا) یعنی برای پرستش آن قصه های دروغ را ساخته اید (رِزْقًا) یعنی حاجت بزرگ از حاجت های انسانی رزق است و هیچ معبود مِن دُونِ اللّهِ اختیار هیچ نوع رزق را ندارد و مطلب سه آوامر آخری این است که سبب رزق و افزودی آن پرستش اللّه تعالٰی با توحید است و بجا آوردن شکر اوست و به همراه آن عقیده آخرت است -
فایده: رِزْقًا اول را نکره و الرِّزْقَ دوم را معرفه ذکر کرده است از سببی که نکره در سیاق نفی عموم فایده میکند یعنی هییچ معبود مِن دُونِ اللّهِ اختیار هیچ نوع رزق را ندارد و معرفه برای کمال است یعنی نزد اللّه تعالٰی رزق کامل است -