القصص ۸۲

وَأَصْبَحَ الَّذِينَ تَمَنَّوْا مَكَانَهُ بِالْأَمْسِ يَقُولُونَ وَيْكَأَنَّ اللَّهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَيَقْدِرُ لَوْلَا أَنْ مَنَّ اللَّهُ عَلَيْنَا لَخَسَفَ بِنَا وَيْكَأَنَّهُ لَا يُفْلِحُ الْكَافِرُونَ

و صبح کردند کسانی که آرزو میکردند حالت او را دیروز میگفتند ائ عجب که اللّه تعالٰی میکشاید رزق را برای هر که خواهد از بندگان خود و تنگ میسازد ، اگر احسان نمی کرد اللّه تعالٰی بر ما هرآئينه فرو میبرد مارا عجیب است هرآئينه نجات نمی یابند کافران -

این نیز خوش قسمتی است که از حال یک شخص بدکار کسی عبرت بگیرد و آنرا احسان اللّه تعالٰی بداند که از این حال بد ما را نگهداشته است (وَيْكَأَنَّ اللَّهَ) یعنی ایشان دانستند که کشادگی و تنگی رزق به مشیت و اراده اللّه تعالٰی است این سبب کرامت نیست - (وَيْ) لفظ تعجب است و ک به معنی لام است یعنی تعجب میکنم از این سبب و از ابن عباس رضی اللّه عنهما نقل است که وَيْكَأَنَّهُ به معنی (اَلَمْ تَرَ) است (مَنَّ اللَّهُ عَلَيْنَا) مراد از مَنَّ توفیق ایمان و اتباع موسیٰ علیه السلام است مانند که در سوره حجرات (۵۸) است (وَيْكَأَنَّهُ لَا يُفْلِحُ الْكَافِرُونَ) این قول این کسان است یا از اللّه تعالٰی است -

قبلی ➡ 🏠 Home ⬅ بعدی