القصص ۸۱

فَخَسَفْنَا بِهِ وَبِدَارِهِ الْأَرْضَ فَمَا كَانَ لَهُ مِنْ فِئَةٍ يَنْصُرُونَهُ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَمَا كَانَ مِنَ الْمُنْتَصِرِينَ

پس فرو بردیم او را و سرای او را (خزانه ها) به زمین پس نبود برای او هیچ گروهی که مدد میکردند او را به جز از اللّه تعالٰی و نبود او از انتقام گرفتگان -

اشکار کردن بغاوت و تکبر گذشته سبب عذاب او شد - او متکبر خود را بلندتر می پنداشت پس اللّه تعالٰی در زمین پستی برایش داد در حدیث صحیح آمده است که او انسانی که در زمین تکبر میکرد (و جامه خود را از شتالنگ پائين کرده بود) در زمین فرو برده میشود و الٰی قیامت در آن فرو میرود - (وَبِدَارِهِ) مراد از خانه همه خزانه های او است (فَمَا كَانَ لَهُ مِنْ فِئَةٍ) فِئَةٍ: به آن جماعت و گروه گفته میشود که انسان به او برای حاجات و ضروریات میرود و می آید یعنی قارون کسانی را که با اللّه تعالٰی شریکان می پنداشت یا نوکران و عساکر خود هیچ کدام بکار نشدند (وَمَا كَانَ مِنَ الْمُنْتَصِرِينَ) یعنی قوت و زور آن آنقدر نبود که انتقام میگرفت و این در مقابله زینت او و این قول که علٰی علم عندی است -

قبلی ➡ 🏠 Home ⬅ بعدی