و بتحقیق داده بودیم به داود علیه السلام و سلیمان علیه السلام علم خاص و ایشان میگفتند همه ستایش (خدایی بودن) مر اللّه تعالٰی راست که برتری داد مارا بر بسیاری از بندگان از آنکه مومنان اند -

از این آیت قصه دوم است از سلیمان علیه السلام الی (۴۴) در این بسیار حکمت های دینی و سیاسی موجود است و این همه حکمت ها به قدرت و علم اللّه تعالٰی است در این نیز اظهار حکمت بزرگ این سخن است که سلیمان علیه السلام عالم الغیب نبود و شهادت دو گواهان را بر این پیش کرده است یکی نملة (مورچه) دوم هُدهُد (عِلْمًا) نکره است بعضی علم های خاص از آن مراد است که آن نبوت است و سخن پرندگان را دانستن و شنیدن تسبیح کوه ها و تسخیر شیاطین است این در عِلْمًا داخل است - در این آیت حکمت ها این است (۱) ذر علم انبیاء علیه السلام صفت فاضله است (۲) برعالم لازم است که شکر نعمت علم را ادا کند (۳) و عقیده داشته باشد اگر چه او افضل از بسیار مردمان است لیکن بعضی مردمان افضل تر از او نیز است پس تکبر باید نکند (۴) و علم افضل آن است که از جانب اللّه تعالٰی نازل شده باشد (۵) و انبیاء علیهم السلام در علم محتاج اللّه تعالٰی اند -