وَجَحَدُوا بِهَا وَاسْتَيْقَنَتْهَا أَنْفُسُهُمْ ظُلْمًا وَعُلُوًّا فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِينَ
و انکار کردند آنرا و یقین کرده بود آنرا دلهای ایشان پس بنگر چگونه شد عاقبت کار مفسدان -
حکمت های این آیت است (۱) انکار فرعونیان از حق عنادی است (۲) دردل یقین به حقانیت او (۳) این دلیل است که هرگاه در دل تصدیق باشد لیکن در زبان انکار باشد این کفر است (۴) گاهی سبب کفر عناد و تکبر میباشد با وجود علم (۵) آخرین عاقبت مفسدین هلاکت و تباهی است تا اینجا سی وشش حکمت ها ذکر شد مطابق علم من ، علاوه از این بسیار حِکم دیگر نیز در این است - و در این همه حکمت کلان این است که موسیٰ علیه السلام با وجود نبوت و معجزات بر غیب علم نداشت در (فَانْظُرْ) خطاب به نبی صل اللّه وعلیه وسلم است و مراد در این تسلی به او و امت او است با اهلاک مفسدان -