و بترسان قبیله نزدیک خود را (در نسب) -

در این ادب دوم را برای داعی ذکر میکند یعنی دعوت راست دادن به قبیله خود و خویشاوندان اگر چه سرداران اند دارای نسب بزرگ اند این از سببی که مردم دیگر طعن نکنند که برای خویشاوندان خود هیچ نمی گویند و برای ما مسائل بیان میکند دوم برای اینکه مردم بدانند که او در دین رعایت خویشاوندان و مردمان بزرگ را نمی کند سوم اینکه خویشاوندان از او طمع نکنند که او سخن مارا قبول خواهد کرد - دیگر وجه خاص در دعوت قریش این است که مردم دیگر بر ایشان اعتماد میکردند و ایشان مانند پیران بودند و مردم عام مریدان و تابع ایشان بودند و چون متبوع و پیر ایمان بیاورد پس پیروان و مریدان ضرور ایمان می آورند پس دعوت برای ایشان ذریعه است برای عام کردن دعوت -