و اینها کسانی اند که حاضر نمیشوند به دروغ و چون بگذرند به چبز بیهوده گذرند خود را نگهداشته -

در این آیت دو صفت را ذکر میکند (دوازدهم ، سیزدهم) و مقصد این صفات خود را نگهداشتن از اسباب گناه است (لَايَشْهَدُونَ) یعنی مراد از شهود این است که حاضر نمیشود و تماشا نمیکند یا مراد از شهادت است یعنی گواهی دروغین نمیدهد (الزُّورَ) به هر باطل گفته میشود که آراسته شده باشد و در این داخل است شرک ، بدعات ، فسق و فجور ، و عیدهای مشرکان ، عرس ها ، میله بر قبرها ، سینماها ، آن بازی ها که با گناهان باشد ، اجتماعات و جلسه و جلوس های شرک و بدعات ، مجلس ساز و سرود ، رقص ، مجلس دروغ گفتن و غیبت و بهتان گفتن این لفظ به همه شامل است از سببی که به این کارها و به این مجلس حاضر شدن و تماشاکردن سبب گناهان بسیار است (بِاللَّغْوِ) سرودها غزل خوانی ، مجالس اعمال باطل و همه گناهان (كِرَامًا) اعراض کننده نگهدارنده خود یعنی با ایشان نمی نشیند و نه برایش ایستاد میشود و نه بر آن خوشنودی میکند بلکه در هنگام گذشتن روی خود را به طرف دیگر بر میگرداند -