وَمَنْ يَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ لَا بُرْهَانَ لَهُ بِهِ فَإِنَّمَا حِسَابُهُ عِنْدَ رَبِّهِ إِنَّهُ لَا يُفْلِحُ الْكَافِرُونَ
و هر که یامدد شو گفت با اللّه تعالٰی مددگار دیگری را (که الٰه میدانند) که نیست او را دلیل برآن پس جز این نیست که حساب کامل او نزد پروردگار اوست هرآئينه نجات نمی یابند کافران -
این تفریع بر آیت پیش است به همراه رد بر شرک فی الدعا (لَا بُرْهَانَ) این قید واقعی است یعنی برشرک هیچ دلیل نیست (فَإِنَّمَا حِسَابُهُ عِنْدَ رَبِّهِ) اشاره است به بزرگ بودن سزا شرک و اشاره است که او بخشیده نمی شود (إِنَّهُ لَا يُفْلِحُ الْكَافِرُونَ) این حساب اجمالی را ذکر کرد و در این تصریح است که دعا غیراللّه کفر است و این جمله در مقابله ابتداء سوره است که (قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ) یعنی در کفر نیست بلکه فلاح خاص است بر ایمان -