آیا ایشان پس نمیگردند در ملک تا پیدا میشد ایشان را دلها که میدانستند به آن یا گوشها که می شنیدند به آن پس هرآئينه نابینا نمی شود چشم ها و لیکن نابینا میشود دلها که در سینه ها میباشد -

پس از ذکر عذاب قوم های گذشته التفات به مردمان موجوده است که تماشای این مکانات (ویرانه ها) را کنند و از آن عبرت حاصل کنند (يَعْقِلُونَ بِهَا) اشاره است که محل عقل قلب است و از این معلوم شد که به تکالیف سفر در تجربه و عقل زیادتی می آید ، و صفت شنیدن حق پیدا میشود (فَإِنَّهَا لَا تَعْمَى الْأَبْصَارُ) چون با سفر کردن در دید چشم زیادتی نمیشود پس طرز کلام را بدل داد - ابن عطیه می فرماید که در این مبالغه است یعنی کوری (کامل) کوری چشم نیست بلکه کوری دل است ، این مراد نیست که چشم هیچ کسی کور نمیشود از سببی که این خلاف واقعه است مطلب این شد اگر چه ایشان میگردند و به چشم به این خرابه ها میبینند لیکن عبرت نمی گیرند چرا که دلهای ایشان کور است -