و میگویند گرفته است رحمان برای خود پسر -

در این زجر ششم است به نسبت کردن ولد به اللّه تعالٰی را و قباحت زیاد این عقیده را ذکر کرده است اول اینکه (إِدًّا) به معنی بسیار قبیح یا بسیار سنگین است دوم اثر قبیح این بر آسمانها و زمین و کوها است مراد از این فنا این چیزها و قایم کردن قیامت است لیکن فنا نشده اند زیرا که سبب بقاء کلمه توحید است که او در عالم است - در حدیث آمده است که قیامت قایم نمی شود تا وقتیکه در زمین کلمه توحید گفته میشود - و در آیت اشاره است که شرک سبب فساد و تباهی است (أَنْ دَعَوْا لِلرَّحْمَنِ وَلَدًا) معنی دوم آن است یکی اینکه دعوا به معنی نسبت کردن است یعنی که ایشان نسبت ولد را برای رحمان میکنند - معنی دوم این است رامدد میگویند ولد را که نسبت او را به اللّه تعالٰی میکنند - و در حدیث صحیح آمده است که نسبت کردن ولد به اللّه تعالٰی دشنام دادن به او است -