أُولَئِكَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ مِنْ ذُرِّيَّةِ آدَمَ وَمِمَّنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوحٍ وَمِنْ ذُرِّيَّةِ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْرَائِيلَ وَمِمَّنْ هَدَيْنَا وَاجْتَبَيْنَا إِذَا تُتْلَى عَلَيْهِمْ آيَاتُ الرَّحْمَنِ خَرُّوا سُجَّدًا وَبُكِيًّا ۩ ࣛ
ایشان مردمانی اند که انعام کرده ﷲ تعالی برایشان از انبیاء از اولاد آدم علیه السلام اند واز (اولاد) کسانی که سوار کرده بودیم با همراه نوح علیه السلام واز اولاد ابراهیم علیه السلام ویعقوب علیه السلام بودند واز جمله کسانیکه هدایت کردیم ایشان را وبرگزیدیم چون خوانده میشد برایشان آیات رحمان به زمین می افتادند سجده کنان و گریان
دراین آیت دعوی سوره است یعنی عبدیت و عجز انبیاء علیه السلام و احتیاج آنها به ﷲ تعالی یعنی ایشان در انعام (حمل درکشتی) و هدایت و اجتباء محتاج ﷲ تعالی بودند - وعجز ایشان این است که اولاد داشتند - پدران و نیاکان داشتند - وعبدیت این است که به ﷲ تعالی سجده و گریه میکردند ودراین آیت نام چهار انبیاء را از جهتی ذکر کرده است که ایشان آباء بودند یعنی آدم علیه السلام ابِ اول بود ونوح علیه السلام ابِ ثانی همه انسانان بود - وابراهیم علیه السلام و اسماعیل علیه السلام آباء پیغمبران بودند در (أَنْعَمَ) اشاره به نبوت است در (هَدَيْنَا) اشاره به توحید است و در (اجْتَبَيْنَا) اشاره به صفات دیگر بزرگ است -