بگو که جز این نبست که من بنده ام مثل شما (محتاج هستم) و وحی فرستاده میشود بسوی من که هرآئينه مستحق پرستش شما یکتا است پس هر کسیکه امید دارد پیش شدن به پروردگار خود را پس باید عمل کند برابر به سنت و شریک نسازد در پرستش پروردگار خود هیچ کسی را -

در این آیت اولاً نفی علم غیب از نبی صل اللّه وعلیه وسلم است که او بشر است و بشر بر غیب علم ندارد - و اثبات صدق رسول است و اختتام بر مسئله توحید بارد شرک فی العباده است و این تفریع به کل سوره است (وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا) چون در شرک مراتب مختلفه میباشد یعنی شرک دون شرک و کفر دون کفر از این جهت این آیت در نزد مفسرین به شرک حقیقی و شرک خفی یعنی ریا و سمعت شامل است بلکه بر عدم اخلاص و طلب اجرت بر عبادت نیز شامل است ، مانند که مفسر آلوسی تصریح کرده است که کسی ختم قرآن را برای مقصد دنیا میکند و بر آن اجرت میگیرد دهنده و گیرنده هردو گنهگار اند و همچنین بسیار فقهاء در این باره تصریح کرده اند -